Design babyuitzet shop je bij Jillxox.nl Ga naar de Webtique

Home » Geboorte » Tijdens de bevalling » Bevalling: keizersnede zonder verdoving

Bevalling: keizersnede zonder verdoving

En hier gaat mijn bevallingsverhaal verder of moet ik zeggen hier begint het drama…
00:10
Het is nu net 29 januari 2010 en ik voel een eerste wee. Niet gek heftig en ik probeer maar gewoon nog zoveel mogelijk te slapen, wetende dat dit de eerste wee kan zijn die tot de geboorte van onze dochter zal gaan leiden. De wee voelde als een soort van krampen in je onderbuik.
03:00
Tot een uur of 3 kan ik zelf de weeën goed handelen en maak ik me niet druk. De weeën worden nu heftiger en ik krijg zelfs wel 3 weeën binnen 1 minuut. Ik besluit Manlief wakker te maken omdat ik bang ben voor een weeënstorm. Je vader en ik hadden al afgesproken dat ik hem wakker zou bellen wanneer ik hem nodig had. Dus bel ik je vader huilend op en zeg hem dat ie naar beneden moet komen omdat ik niet weet wat ik moet doen. Nu achteraf denk ik dat ik geschrokken was van de pijn en kracht van een wee en hierdoor wat in paniek raakte. Maar goed…Manlief verhuist van de slaapkamer boven naar de bank beneden in de woonkamer, de plek waar ik al die tijd lag. De weeën time ik zoveel mogelijk zelf en Manlief laat ik slapen zodat hij tenminste fit is wanneer ik hem echt nodig heb.
07:00
Rond 7 uur komen de weeën vaker met enige regelmaat alleen duren ze niet lang genoeg. De weeën voelen erg heftig aan en ik weet niet meer hoe ik ze moet opvangen omdat ze best snel achter elkaar komen terwijl ze niet de duur hebben die gewenst is tijdens het proces van bevallen. Toch besluit Manlief om de vk te bellen die ons, nadat ze mij eerst telefonisch onder de douche heeft gezet om te checken of ik wel echte weeën heb, vervolgens naar het ziekenhuis stuurt.
Snel trek ik wat kleren aan. Een pyjama en mijn badjas. Mijn voeten hul ik in warme winterboots (deze schoenen heb ik het laatste trimester gedragen omdat ik niet meer in mijn eigen schoenen paste…kreeg ze gewoon niet meer dicht). Ondertussen maakt Manlief zich ook gereed en pakt hij onze spulletjes bijeen. Terwijl ik wacht merk ik dat ik even geen wee heb en ik roep naar je vader die boven de spullen aan het verzamelen is dat ik alvast naar beneden ga. Als een idioot sprint ik naar beneden met mijn dikke pens…geloof niet dat ik ooit zo snel heb trapgelopen tijdens mijn zwangerschap. Ik ben nog maar net beneden of ik voel de weeën al weer komen. Geïrriteerd roep ik naar boven en vraag waar manlief blijft. Omdat ik zo met mezelf bezig ben vergeet ik totaal dat Manlief spullen voor zichzelf moest inpakken, mijn tas, de maxi cosi en nog wat kleins te eten voor onderweg.
Eindelijk komt ook Manlief beneden aan en kunnen we vertrekken. Ik heb nog maar net het portier van de auto geopend wanneer ik alweer vruchtwater verlies. Ik zeg tegen Manlief dat hij een zeiltje op mijn plek moet neerleggen omdat ik alweer vruchtwater verlies. Zodra ik zit komt de rest en heb ik weer een kletsnatte broek, maar daar kan ik me nu niet druk om maken.
Gedurende de autorit blijven de weeen komen…zittend weeen hebben vond ik geen prettig gevoel. Al puffend komen we op de spoedeisende hulp aan. Snel pakt Manlief een rolstoel waarin hij mij naar de afdeling Gynaecologie rijdt. Daar word ik direct aan allerlei apparaten aangesloten voor het registreren van de weeën. De weeën hebben wonder boven wonder ineens afgenomen.
De rit naar het ziekenhuis is geen pretje wanneer je weeën hebt. Elk hobbeltje in de weg voel je, je kunt jezelf moeilijk een relaxte houding aanmeten en de weeën nemen ook niet even af zodat je lekker ontspannen kunt genieten van de rit naar het ziekenhuis. Pfff.
Eindelijk zijn we in het ziekenhuis. Een rit van 10 minuten duurde nu veel te lang en ik ben blij dat we er zijn. Je vader parkeert zoals hem is verteld bovenaan bij de spoedeisende hulp. Hij sprint naar binnen voor een rolstoel en in no – time rijd je vader me naar de afdeling Gynaecologie waar we ons moeten inchecken. Op weg hiernaar toe geef ik je vader nog instructies dat hij niet de draaideur moet nemen maar de gewone deur…hahaha…ondanks de weeën kon ik me daar nog mee bemoeien. Een dochter met haar moeder laten ons even voorgaan omdat ze bang zijn dat we anders in de lift gaan bevallen…was nogal aan het puffen…hihihi. Maar goed, op de afdeling aangekomen krijgen we een kamer toegewezen waar we in afwachting op verdere instructies verblijven. Ik roep nog een paar keer dat je vader een ruggenprik voor me moet regelen omdat ik verrek van de pijn. Niet lang daarna nemen de weeën in hun heftigheid en aantal af.
12:00
Om een uur of 12 word ik getoucheerd (pijnlijk!) en blijk ik slechts 2 cm ontsluiting te hebben. De weeën zijn nu zo goed als verdwenen. Er wordt besloten om mij weeënopwekkers te geven en epiduraal (ruggenprik) te verdoven in de hoop dat ik hierdoor meer ontspan om zo meer ontsluiting te krijgen. Daarbij krijg ik een katheter ingebracht omdat je door de ruggenprik geen controle hebt over je blaas.
De ruggenprik was eigenlijk pijnloos doordat ze je prikken wanneer je een wee hebt. Wel hadden ze moeite om een goede plek te vinden omdat ik vanwege mijn postuur weinig ruimte heb voor een ruggenprik. Op het moment van de wee werd ik geprikt en om de wee op te vangen heb ik je vader bont en blauw geknepen want ik mocht me absoluut niet bewegen omdat je anders zenuwen kan beschadigen.
Nu de weeënopwekker werkt en de ruggenprik begint te werken voel ik de weeën maar dan veel minder scherp. Nu puf ik ze met gemak weg. Ik moest zelfs zo nu en dan op de monitor kijken of ik inderdaad een wee had. Ook nu weer worden de weeën naarmate de tijd verstrijkt steeds minder.
14:00
Weer word ik getoucheerd en blijk ik slechts 3 cm ontsluiting te hebben. De dosis wordt verhoogd. Dit keer voelde ik overigens niets van het toucheren…zal wel door de verdoving komen.
16.00
Wederom wordt gekeken hoever we zijn en weer blijkt dat we nog steeds op 3 cm zitten. De Gyn laat me een klein half uur later daarom weten dat we het nu anders gaan aanpakken en dat we ons meisje gaan halen. Het toucheren was overigens enorm pijnlijk omdat ze met grof geweld naar binnen ging…er werd niet even gewacht tot ik er klaar voor was zodat ik me kon ontspannen…verdoving van de ruggenprik werkte blijkbaar niet meer? Ik gil het uit van de pijn.
In no time komen er allerlei mensen de kamer op. Er wordt een OK – bed binnengereden waar ik op word gelegd. Nog voordat we naar de OK rijden moet de CTG nog inwendig van ons jouw hoofdje worden verwijderd. Wederom gil ik het uit omdat dit wordt gedaan door dezelfde persoon als die mij heeft getoucheerd. Daarbij blijkt het CTG apparaat goed stevig op jouw hoofdje te zitten wat ook niet echt helpt…En nu kunnen we eindelijk naar de OK.
In de OK aangekomen krijg ik meteen een doek over mijn buik en wordt er jodium op mijn buik gesmeerd om straks de incisie te kunnen maken. Manlief wordt ondertussen in een steriel OK pak gehesen. Als verdoving krijg ik nog wat extra narcose toegediend via de ruggenprik die ik al had. De arts vraagt me wat ik wel of niet voel en ik geef dit vervolgens aan. De arts laat weten dat de verdoving ieder moment begint te werken en dat ze kunnen beginnen.
De incisie heb ik niet gevoeld maar het eruit trekken van jou wel. Licht versuft dacht ik nog “ een keizersnede hoort toch geen pijn te doen” …en op het moment dat ik me dat realiseer voel ik meer pijn en gil ik het uit. Ik weet nog dat de arts die bij mijn hoofd stond als aan de grond genageld naar me keek. Hij dacht waarschijnlijk dat ik gilde omdat er aan me getrokken werd…dat gevoel is namelijk nog normaal om te voelen…maar ik had pijn aan mijn vagina en dat vertelde ik ze via luid geschreeuw. Ook Manlief schrok zich dood en zei tegen de arts dat ze iets moesten doen dat ik pijn heb en dat dat niet normaal is…vervolgens voel ik mijn lijf helemaal slap worden.
Het enige wat ik dan nog weet is dat iemand tegen me zegt dat ik nog even naar mijn baby moet kijken. Die iemand bleek achteraf manlief te zijn geweest. In dat ene moment zie Sophie en gaat er van alles en niets door me heen…zal wel door de verdoving komen. Vervolgens word ik weer versuft wakker in mijn kraambed.
Om 16.47 uur ben je geboren en je scoorde binnen de eerste minuut al 9 punten op de Apgarscore. Manlief moesten ze bij me wegtrekken om jou te bekijken omdat hij zo over mij in zat. Een gewone bevalling is al moeilijk voor een man omdat je als man zo weinig kunt doen voor je vrouw die barenspijn heeft. Nu waren we overgeleverd aan de medici en kon men mij niet eerder verdoven dan dat Sophie geboren was…ze moesten door. Je voelt je dan zo machteloos als man wanneer je jouw geliefde helse pijn ziet hebben die ze eigenlijk niet zou mogen hebben.
Verklaring van de artsen voor het feit dat ik de bevalling heb gevoeld is eigenlijk dat ze door een communicatiefout een verkeerde tweede verdoving hebben toegediend. Slechts de bovenlaag schijnt verdoofd te zijn geweest waardoor ik de pijn in de onderste lagen haarscherp kon voelen. Gynaecoloog, Anesthesist en Afdelingshoofd zijn bij ons geweest om zich te verontschuldigen voor het voorval en wellicht omdat ze bang waren voor een schadeclaim. Maar het enige waar ik achteraf nog aan kon denken is dat Sophie het goed maakte en ik ook. Daarbij vond ik het zo verschrikkelijk voor de stagiaire die ik die dag had toegezegd dat we nog voordat haar dienst erop zat zouden zijn bevallen…ik zat immers al lang genoeg in het ziekenhuis dus dacht ik dat we rond het middaguur ouders zouden zijn. De stagiaire was nu ook bij mijn keizersnede aanwezig…dat moet voor haar en alle andere OK leden een drama zijn geweest.
De kraamhulp die in de OK aanwezig was kwam mij nog laten weten dat het hele team de anesthesist heeft laten weten dat hij zijn werk niet goed heeft gedaan…zij waren boos op hem terwijl ik dat niet was. Hoe kun je nou boos zijn op iemand als je ziet dat wat er gebeurde niet gepland was en voor hem ook als een schok kwam. Het enige wat ik jammer vind is dat ik nu doodsbang ben om weer te moeten bevallen via een keizersnede. Snel een tweede is er nu niet meer bij. Maar ja, zo denk ik nu…
Het grappige is dat ik vroeger altijd bang was voor een gewone bevalling, dat ik de pijn niet aan zou kunnen. Deze angst heb ik altijd gehad totdat we de laatste weken van de zwangerschap in gingen. Toen kon ik aan niets anders meer denken dan jou op de wereld te zetten via een vaginale bevalling. Pijnbestrijding wilde ik niet. Ik zou net als de vele vrouwen voor mij de barenspijn doorstaan. Dat alles nu zo anders liep dan ik in gedachten had…

Meer artikelen uit dezelfde categorie: