Design babyuitzet shop je bij Jillxox.nl Ga naar de Webtique

Home » Zwanger worden » Snel zwanger worden » Alleenstaand met kinderwens » Het wederkerigheidsprincipe – BAM

Het wederkerigheidsprincipe – BAM

Het wederkerigheidsprincipe – BAM

In januari 2009 had ik de eerste afspraak bij de huisarts. Na doorverwijzing kon ik in maart 2009 terecht in het ziekenhuis. De gynaecoloog benadrukte dat het een moeizaam en langdurig proces zou worden. Ik kreeg het gevoel dat ze me wilde ontmoedigen. Omdat mijn moeder al vroeg in de overgang was, mocht ik van haar wel eerst bloed laten prikken om te kijken of ik überhaupt nog wel vruchtbaar zou zijn.

Een maand later werd ik gerustgesteld, er waren geen afwijkingen in het bloed gevonden. Ik was enorm blij……….ik had (nog) een keuze!!!!  De volgende stap was een gesprek met een psycholoog. Toen ik belde om de afspraak te maken, hoorde ik dat ik over drie maanden terecht kon…..dat schoot lekker op!

Oh trouwens, jullie vragen je misschien af waarom een gesprek met een psycholoog?  Als je als single een kindje wilt krijgen via de spermabank, moet je eerst langs de psycholoog. Die moet beoordelen of je wel in staat bent om alleen een kindje groot te brengen. Oftewel:  iedere randdebiel mag een kind krijgen, behalve een single. Ik had geen zin om me er druk over te maken. Waar ik wel moeite mee had, was het enorm trage gedoe in het ziekenhuis en de onpersoonlijke sfeer, vandaar dat ik besloot op zoek te gaan naar alternatieven….

Na een middagje surfen op het web, kwam ik uit bij een kliniek in Brabant. Een kliniek die uitgaat van het ‘wederkerigheidsprincipe’. Dat principe (van geven en nemen) sprak me enorm aan. Bovendien biedt dat principe de ultieme mogelijkheid om de lange wachtlijsten te voorkomen. Ik kon al binnen een week terecht! En, meteen na het eerste gesprek (april 2009) zat ik ‘in de molen’. Dat klinkt haast gezellig ‘in de molen zitten’ maar het was een emotionele roalercoaster. Want, daar waar het ziekenhuis heel traag ging, ging het hier enorm snel!!

Ik had elke twee weken een afspraak in de kliniek. En ook hier stond het gesprek met psycholoog op het programma. Op 6 mei 2009 gaf zij haar zegen. Ik was enorm blij en opgelucht, maar begon ik ‘m ook te knijpen…nu kwam het allemaal wel héél erg dichtbij.

Gelukkig deden ze daar heel relaxt over, ik mócht het rete-spannend vinden, dat hoorde er ook bij. Zucht, gelukkig maar…..Ondertussen was er ook genoeg om over na te denken. Hoe ging ik invulling geven aan het wederkerigheidsprincipe? Ik had een zaaddonor (niet voor mezelf, maar als ruil), maar die donor viel om medische redenen af.  Iemand overwoog of hij misschien vader zou willen worden. Ook al werden deze opties het uiteindelijk niet, ze werden wel intensief overdacht en besproken met mijn lieve familie en vriendinnetjes.

Uiteindelijk resteerde de optie van eiceldonatie. Simpel gezegd: ik zou één maand hormonen spuiten om eitjes te kweken. Vier van die eitjes sta ik af aan een wensmoeder en –vader. Ik ervoor gekozen dat mijn eitjes naar een gezin gaan zodat het kind dan tenminste één biologische ouder heeft. Als ik mazzel heb, zijn er daarnaast nog eitjes voor mezelf over. Eigenlijk gewoon IVF dus. En toen dat eenmaal besloten was, mocht ik ook wel meteen beginnen…

Reclame - www.vandemeisjes.nl is de leukste online tassenhop!

Meer artikelen uit dezelfde categorie: